Houvast

Ze ging naar de huisarts omdat ze een constante bromtoon hoorde. Eerder die week werden alle huishoudelijke apparaten in het huis van mijn ouders uitgeschakeld. Ze hoopten dat een overspannen koelkast of zoemend tosti-ijzer de dader was. Maar de bromtoon ging niet weg. Sinds een paar dagen had zo ook moeite met alledaagse handelingen zoals het vasthouden van bestek of het dichtknopen van een broek. De huisarts verwees mijn moeder direct door naar het ziekenhuis en diezelfde dag nog werd er een hersenscan gemaakt.

Mijn vader sprak ik als eerst. Ze waren in het ziekenhuis zei hij, en mijn moeder moest een nachtje blijven. Hij vertelde me over mijn moeders klachten van die week en over de dokters die iets hadden gezien op de hersenscan. Zijn boodschap was pure nuchterheid: ‘Niks overhaasten. Laten we eerst de uitslag van de scan afwachten’. Toch kon ik aan zijn stem horen dat het ernstig was.

Mijn leven in Amsterdam, hoe levendig ik het ook graag heb, stond op dat moment al zo goed als stil. Ik was aan het solliciteren terwijl Corona de arbeidsmarkt gijzelde en mijn liefdesleven viel die zelfde week als een modderig zandkasteel in elkaar. Terwijl de spanning van mijn vaders stem nagalmde, wilde ik mij vastklampen aan de inhoud van zijn woorden: niks overhaasten, de uitslag van de scan afwachten. Maar op de feiten vooruit lopen is wel aan mij besteed. Die zelfde avond nog wist ik alle ins en outs van TIA’s, hersentumoren en MS. Die laatste moest het zijn, zo had ik uitgedokterd. 

De volgende dag, de dag van de uitslag, begon vol onzekerheid. Ik wist dat mijn ouders om twee uur ‘s middags met de dokter zouden spreken. Ik wilde absoluut niks missen, dus begon om half twee al met staren naar mijn telefoon. Om half 4 ontdekte ik dat mijn broer en zus óók naar hun telefoon staarden. We hadden alle drie nog niks gehoord, maar we begrepen wel dat geen nieuws, geen goed nieuws betekende. Het was half 6 toen ik mijn moeder sprak. Ze klonk moe, maar rustig. Borstkanker met uitzaaiingen naar longen, lymfeklieren en hersenen.

Het bericht voelde als een klap. Natuurlijk was ik verdrietig. Ik wilde het niet. Het was niet eerlijk. Zo mocht het niet gaan. Maar zo snel als je opkrabbelt van een klap, zo snel maakte ook mijn verdriet plaats voor strijdlust. Hoe lang kun je leven met uitgezaaide borstkanker? Wat is het ziektebeeld? Welke behandelmethoden zijn er? Wat is kanker überhaupt eigenlijk? Ik heb vaak genoeg laten zien dat ik oplossingsgericht ben. Ik ben een aanpakker, ik analyseer, ben creatief en vind zelfs een oplossing voor de grootste problemen. Júíst ten tijden van crisis. Maar na een tweede ronde van ‘intense googling’ blijft de oplossing uit.

Mijn moeder gaat dood en er is niks wat ik daar aan kan doen.

73 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Doorgaan

Ik probeer me die avond na de diagnose voor te stellen. Mijn ouders komen thuis. Mijn moeder suffig van twee nachten in een vreemd bed. Mijn vader met een hoofd vol vragen en angsten. Ze hebben twee p

Het zwembad

Mijn moeder kon zich makkelijk neerleggen bij haar lot. Iets te makkelijk denk ik nu soms. In de laatste fase van een leven zijn er, zoals in iedere andere levensfase, ups en downs. Toch leek mijn moe